Met donkere wolken aan de hemel verlieten we vanavond Biaritz. De hele dag hadden we op het strand en in de zee vertoefd. Een zee met lekker hoge golven en veel zeewier. En nog veel meer homosapiens. Waterhomosapiens. Zo druk als 3 jaar geleden op de strandjes van de Italiaanse Cinque Terra was het niet, maar het scheelde niet veel.
Waar zijn onze kleren?
Toen we de camping naderden zagen we het al. Hier had het hard geregend en gewaaid. Takken van bomen lagen op de spiegelende weg. En op de camping werd tussen de getroffen tenten nagepraat over de hoosbui die wij precies gemist hadden. Onze tent stond nog fier overeind. En dat was vooral te danken aan wat hulpvaardige mensen die onze scheerlijnen tijdens de storm nog extra hebben aangetrokken, waardoor onze simpele decathlontentjes de storm overleefden. De kleren die we vanmorgen te drogen hadden gelegd waren niet nat, waar we eerst voor vreesden, maar wel volledig verdwenen. Een buurman bleek ze tijdens de storm binnen te hebben gelegd. Tussen de bosjes vonden we nog wat doorweekte sokken en onderbroeken die hij niet had kunnen redden.
15 nachten in een tent
Inmiddels was de storm gaan liggen en de regenboog in de verte zichtbaar. Dus we maken ons klaar voor onze laatste Nacht in Baskenland. Mijn 15e achtereenvolgende nacht in een tent. Ik wist niet dat ik het kon.
15 nachten op een matje. Oké, ik had na mijn slechte luchtbedervaring vorig jaar in Polen wel een halve hotelnacht geïnvesteerd in een goede dikke slaapmat, maar toch. De echte reden dat het dit jaar veel beter bevalt dan vorig jaar is dat het dit jaar warm is. In Polen was het ‘s nachts een keer 8 graden. Dat overleeft natuurlijk niemand.
Veldjescamping
De afgelopen dagen stonden we op een simpele veldjescamping. Gewoon een veldje en een sanitair… ehm, schuur is denk ik het juist woord. En eigenlijk vind ik deze simpele manier van overnachten heel prettig. Geen zwembad, geen restaurant, geen slagboom, geen moeilijke regels om de massa in bedwang te houden. Gewoon een veldje met wat tentjes.
Prachtig Baskenland
De eigenaar van de camping is een heel vrolijke Bask. Want we zijn hier in Baskenland. En de Basken zijn net als de Corsicanen anders dan Fransen. Dat maakt ze leuk en bijzonder. Ook moet ik denken aan het Engelse Cornwall. Wat ook zo’n leuke afwijkende regio is. Oh en we zijn trouwens gewoon op de camping terecht gekomen die we gereserveerd hadden. Dus we hebben niets hoeven annuleren. En naast het feit dat er op die andere camping geen plek was, voelt deze ook gewoon veel fijner aan. En we hebben hier vanaf de berg een heel redelijk uitzicht op zowel het dal als het universum boven ons. Twee heldere nachten gluurden we urenlang naar de mooiste sterren die we vanuit onze flat in Rotterdam niet kunnen zien.
Redelijke golven in de drukke baaien
We bezoeken iedere dag een stad met een strand. De eerste dag gaan we naar Saint-Jean de Luz. De volgende dag trekken we de grens over naar Spaans Baskenland en bezoeken we San Sebastián. Of Donostia, zoals de Basken het noemen. Hier proeven we de beroemde Baskische Cheesecake en Pintxos. En duiken we in de hoge golven van de Golf van Biskaje. Van de 3 steden die we bezochten vind ik dit de fijnste. Een redelijk strand met fijn zand. Redelijke golven en geen enkel Portugees Oorlogsschip. Dat moet ik misschien even uitleggen. Een Portugees Oorlogsschip is een flinke kwal waardoor deze stad een dag eerder nog geteisterd werd. Maar vandaag zijn ze gelukkig allemaal weer verdwenen. Anders hadden we hier echt niet kunnen zwemmen.
De laatste dag
De laatste dag in Baskenland gaan we naar surfwalhalla Biaritz. Alvast een beetje wennen voor ons aankomende surfkamp. Hier zitten we bijna de hele dag op het strand. Tussendoor struinen we nog even de winkeltjes af voor een mooi Baskenlandembleem voor op mijn tas. En die vinden we gelukkig ook. Missie geslaagd.
Nu is het tijd om te gaan slapen. Morgen breken we voor de vierde keer de tent af en vertrekken we naar onze vijfde bestemming. Ons surfkamp in de buurt van Bordeaux, waar de branden inmiddels gelukkig zijn gedoofd.
