Ik schrik van de klap die ik bij de Gedächtniskirche hoor, terwijl ik wacht tot Pepijn klaar is op de wc. Eerst denk ik aan vuurwerk, maar het zou ook erger kunnen zijn.
Tempelhofer Feld
Vanmorgen vertrokken we met tram en metro naar tempelhofer Feld. Het oude vliegveld tempelhof, dat nu een enorm park is. Tot groot plezier van Maud stonden hier volleybalnetten en lag er zelfs een verweesde volleybal die we konden gebruiken. Wij hadden alleen een voetbal bij ons en die is iets te gewichtig voor een handspel. Na het sporten steken we het vliegveld over om aan de overkant weer op de metro te stappen. Dit keer gaan we naar de zoölogische garten om de Gedächtniskirche te bezoeken. Zo lelijk als de kunstzinnige nieuwbouwstukken van buitenaf zijn, zo mooi is het vanbinnen, waar het zonlicht in middeleeuwsekerkramenblauw en -rood naar binnen spiegelt.
PANG
Buiten voetballen de meiden nog even op het plein tussen de drukke wegen in. Totdat. PANG. De bal de weg op rolt en onder het wiel van een dikke mini terechtkomt. Ik denk niet dat de bestuurder ooit eerder zo geschrokken is. En onze platte bal had zojuist zijn laatste adem uitgeblazen. Eruit met een knal, zullen we maar zeggen.
Potzdammerplatz
Zonder bal reizen we verder naar het futuristische potzdammerplatz en eten onderweg berlijnse currywurst. Om vervolgens naar het winkelcentrum te gaan voor een nieuwe bal. En in dat winkelcentrum is een glijbaan waarmee we van de bovenste verdieping zo rutsch naar beneden glijden.
Mr. Wilson in Berlijn
Hij lijkt een beetje op de bal uit de film met Tom Hanks. Over zijn overleving op een onbewoond eiland, waar hij gek wordt van de eenzaamheid. Dus geef ik onze nieuwe volleybal Mr. Wilson een gezicht. Veel leuker zo.
Schnitzel
‘s avonds eten we eindelijk schnitzel. Bij een echt Duits restaurant in ons wijkje prenzlauerberg. Een echte kelner en alleen contant betalen. Kleedjes op tafel en gordijntjes voor de ramen. De schnitzel is goed en opeens moet ik denken aan de avonden dat we in Siofok schnitzel aten bij Anna. Het was eind jaren ‘90 dat ik hier aan het balatonmeer met vrienden vakantie vierde. 20 uur met de bus heen. En 20 uur weer terug. Voor een volle week vakantie aan het meer. Discotheken, hamburgers en kokend bier. Bij Anna smeerden we mayonaise op onze schnitzels en opeens zegt Maud tegen me: “Papa, weet je wat echt lekker is? Mayonaise op je schnitzel”.
College over oost en west
Na het eten hebben we nog tijd over voor een laatste college over oost en west. We bezoeken de voormalige muur aan de bernauerstrasse waar we pas echt goed kunnen zien hoe de zwaarbewaakte grens eruit zag. Morgen verlaten we Berlijn en rijden we nog oostelijker. Als onze auto nog heel is en onze dakkoffer niet door iemand opengebroken. Dat zien we morgen wel.
