In Nederland loopt de komkommertijd op zijn einde, maar hier in Bosnië is de smokvatijd net gestart. En dat doen ze niet met slecht nieuws, maar met smokva-honing, smokva-jam en vandaag at ik zelfs originele Smokvara. Dat is mierzoete smokva-cake. En ik denk… dat het de beste Smokvara is die ik ooit heb geproefd.
Naar snikheet Mostar
Voor deze smokva-rage reisden we af naar het mediterrane Herzegovina. Naar de stad #Mostar. Hier worden we gek van de hitte en van de vele toeristen (wat we zelf natuurlijk ook zijn), maar wat is het een bijzondere stad. Met zijn pracht en praal, zijn ruwe randen en diepe littekens die aan de oorlog herinneren. Aan geplaveide straten staan mooi gestukte en geschilderde hotels afgewisseld door dakloze ruïnes met duizenden kogelgaten.
De natuur in met Juliana
Gisteren verlieten we de stad en volgden we onze gids Juliana (Mirjam had haar van Instagram geplukt) naar een snelstromende rivier door de natuur. Zwemmend, duikend, wandelend en soms wurmend volgden we de loop van het water tot een heel fijn zwemmeertje met fenomenaal uitzicht op de muur van bergen achter ons.
Een verhaal van een Zweedse
Ik probeer het land en de oorlog die hier woedde beter te begrijpen. En daarom spreek ik soms met Bosniërs die dit hebben meegemaakt. Dat levert inzichten, maar ook boeiende verhalen op. Gisteren, tijdens ons avontuur door de rivier, vertelde een vrouw dat ze al 30 jaar in Zweden woont, maar deze zomer eindelijk terugkeert. Met haar gezin.
Want ze vertrok als 20-jarig meisje en trouwde een Zweedse man. In de oorlog werden er vrouwen verkracht. Daarom stuurden haar ouders haar weg. Met een paspoort en 500 euro reisde ze naar Split. Daar ging nog 1 vlucht. Naar Stockholm. En op die vlucht waren nog 3 stoelen beschikbaar. Allemaal businessclass en die kostten 500 euro per stuk. Ze deed het, ze had geen keuze. En ze arriveerde dus met alleen een paspoort in Zweden.
Volop straatkunst
Omdat ik bij Juliana in de auto mijn zonnebril was vergeten, ben ik gisteravond samen met Anna nog even naar haar huis gewandeld. Een half uur heen en een half uur terug. En wat was dat onverwachts een leuke wandeling. Langs ruïnes, nieuwbouw, oude flats en volop straatkunst. De Rotterdamse Westkruis valt erbij in het niet.
Vandaag wandelen we door Mostar en stoppen we iedere 10 minuten voor een verfrissing. Het is hier namelijk 40 graden. Dus we zijn gek dat we ons op straat wagen. Toch doen we het, want morgen reizen we verder en misschien komen we hier wel nooit meer terug. Dus we genieten er nu maar van.
