Aan het eind van de spoorlijn ligt Luchon. Eindstation. Verder gaat de trein de bergen niet in. Luchon is een kuuroord. Dat is het nog steeds, maar dat was het nog veel meer. Sommige mensen noemen het ‘vergane glorie’. Maar die hebben nog nooit de Engelse Zuidkust bezocht. Hier is het niet vergaan. Hoewel, een beetje vergaan misschien. Net als een beetje groots en meeslepend leven.
Hier in de beetje vergane glorie van Luchon bieden ze ‘s winters wintersport aan en ‘s zomers zomersport. Alleen heet dat dan gewoon wandelen, raften, etc. Wij komen hier op een camping terecht, die ik niemand zou aanbevelen. Wel met een zwembad, maar zonder wc-bril of wc-papier. Dus na het poepen even in het zwembad. Niet te lang mee wachten, want om 1900 uur gaat ie al dicht. Echt overleven dus.
Voorheen vond ik kamperen vreselijk en mensonterend. Inmiddels ben ik, mede gedreven door de exorbitant hoge accommodatietarieven, toch wel gewend aan het slapen in een tent. Nou ja, gewend… een vent went. Een tent niet. Maar als het ‘s nachts boven de 20 graden blijft vind ik het prima. En koken op een gasstelletje is gewoon heel sfeervol. Maar goed, op deze camping zet iedere ochtend om 8 uur een of andere kleuter zijn scheur open en blaffen er continue overal honden. Gelukkig mogen we er na 4 barre nachten ook weer vertrekken. Camping Le Pyrénéen: niet doen.
Luchon ligt in de bergen. En hier in de bergen loopt Mirjam de hele dag blij rond. Want die houdt meer van bergen dan van chocolade. En natuurlijk neemt ze ons mee in haar 6.134 activiteiten die ze hier in 4 dagen wil doen. Zo maken we een toffe wandeling langs gigantische watervallen. Lopen compleet verkeerd en moeten onder gemopper van de kinderen terug. Maar uiteindelijk staan we bovenaan de waterval en 2 uur later onderaan diezelfde waterval. En vooral dat laatste: wauw, wat is dat tof. Redelijke waterval. Waar je eigenlijk niet mag komen volgens het bord. Maar ik ga toch, want het trekt me aan. En steen voor steen klauter ik naar het punt waar het ijskoude water in de rivier klettert. Ik heb er denk ik wel een kwartier naar staan kijken, tot over mijn knieën in het water. En toen… ongelooflijk, stond opeens Maud naast me. Die handigert was er ook even heen geklommen. In haar kielzog volgden natuurlijk Pepijn en Anna. Al moest ik die het laatste stukje nog even helpen.
De volgende dag gaan we vroeg uit de veren voor canyoning. We glijden als echte pro’s door een steile, snelstromende rivier. En de derde dag bezoeken we eerst grote hoogten met de kabelbaan om vervolgens met een erg leuke gids te gaan raften. Hij roept dan ‘popcorn!’ En wij laten ons allemaal achterwaarts in het ijskoude water vallen. Vreselijk! Tof!
Op die tweede dag trouwens, hadden we nog een middag over en zijn we naar Spanje gereden. Dat is vlakbij. En in Spanje vond ik het vleugje Joie de vivre wat ik in Frankrijk nog niet vond. Bijzonder toch.
Tot zover Luchon. We trekken verder de Pyreneeën in en proberen onderweg nog even het heilige water van Lourdes aan te raken. In de hoop op terugkerende haargroei. Je weet maar nooit.
