Het was er niet echt koud, ook zeker niet warm. Maar het uitzicht was fenomenaal. We keken uit over het grasland met bloemen en ondiepe vennen. Zo richting de bossen van strypemonde. Waar ooit tomatenkassen stonden, groeide nu andere natuur. Een minder gecontroleerde natuur.
Bosdieren
In het kleine bosje, dat ontstond uit jonge zaailingen die de maaiers een keer zijn vergeten te maaien, waarna ze dus niet meer te maaien waren, schuilen een paar jonge reeën. Het is mooi dat dit per ongeluk ontstane bosje nu zo’n welkom thuis biedt aan deze dieren. En niet alleen deze. Ook huppelen er een paar konijnen rond en dacht ik een eekhoorn te zien.
Camping redelijk uitzicht
Het uitzicht vanaf deze tijdelijke kampeerplaats is zo mooi. Zo mooi! De naam ‘Camping redelijk uitzicht’ zou zeker op zijn plaats zijn. Redelijk uitzicht, naar het boek “schitterende ruïnes” waarin de hoofdpersoon zijn hotel aan de Italiaanse bloemenriviera met het op een na mooiste uitzicht van de wereld, ‘hotel redelijk uitzicht noemt’. Want superlatieven moet je zuinig gebruiken omdat ze anders hun waarde verliezen. En dat is waar. Daar kunnen reclamebureaus, makelaars en politici nog wat van leren. In alle redelijkheid is redelijk dus een prima beschrijving voor iets moois.
In één stuk naar de Pyreneeën
Rockanje is heerlijk en toch gaan we er weg. Dag vader en dag moeder. We rijden een hele nacht en een hele ochtend. Om aan het begin van de middag in de Franse Pyreneeën te arriveren. Of arivé, zoals de Fransen dat zo prachtig kunnen samenvatten. Op een kleine camping met een zwembad voor de kinderen slaan we ons kamp op. Op de achtergrond horen we de koeienbellen van de runderen in de grazige vallei waar we op uitkijken. Redelijk uitzicht? Jazeker. Heel redelijk.
Het grote niks doen
Een beetje groots en meeslepend leven is het doel tijdens onze zomerse reizen. Voorlopig genieten we nu gewoon van het grote niks doen. Waar we zijn? Op het Franse platteland waar niets plat is. Tussen de boerderijen en akkers, aan de voet van de Pyreneeën. De ene dag maken we een wandeling. De volgende dag hangen we aan een meer en suppen we naar de overkant. Verder doen we ons best om de kinderen uit het zwembad op de camping te slaan, terwijl we onszelf tegoed doen aan bier, wijn en Franse kaas.
Ook maken we een programma. Want dat was vooraf aan deze reis niet gelukt. We willen de bergen in, een huttentocht doen, naar de kust bij san Sebastián en tenslotte leren surfen bij Bordeaux. Bij Bordeaux. Precies. Waar momenteel de grootste natuurbrand uit de recente Franse geschiedenis woedt. Dus dat houden we goed in de gaten. Maar het surfkamp denkt dat het goed komt. Er is dus nog geen reden voor een plan B.
Joie de vivre
Goed, na het zwemmen in het Lac de la Gimone mochten de kinderen opwarmen in de auto. Slaat nergens op, maar zij vonden het een heel goed idee. Inmiddels zitten ze er al een uur in en is het tijd om ze maar eens te gaan halen. Dan zoeken we het terras op voor een beetje soye de Vivre. Misschien iets van vroeger, want ik heb het hier nog niet gezien. Maar het moet er nog zijn. Dat kan toch niet anders op een plek waar de tijd al een behoorlijke tijd stilstaat.
Chez Fred
ik denk niet dat het ooit relevant zal zijn, maar toch. Als je ooit in Cassagnabère-Tournas bent, ga dan eten bij Chez Fred. Fine dining is dead, het gaat om de ervaring.
