We rijden, op weg naar onze vierde bestemming. Hoelang we al onderweg zijn weten we niet meer. Het voelt als maanden. Maar het zouden net zo goed weken kunnen zijn.
Vandaag doen we iets verdrietigs wat ik vooral als iets feestelijks had ingeschat. We verlaten de hoge bergen van de Pyreneeën. Eigenlijk wilde ik helemaal niet naar de bergen. Daar gaan alleen mensen met goed schoeisel en lichtgewicht afritsbroeken heen. En van die alpinestokken. Dat zijn van die voorbereide mensen die alles vooraf gepland hebben. Comfortabele sokken aan en ‘s avonds zo’n hoofdlampje. Zo weet ik liefhebbers van bergen, bergenisten heten ze denk ik, heel mooi in een piepklein hokje te stoppen. En ik wist één ding heel zeker: in dat hokje hoor ik niet.
Gebeurd
Maar wat er gebeurde, gebeurde. Raar woord als je er over nadenkt: ‘gebeurde’. Het klinkt als Franse boter, maar het heeft er niks mee te maken. Behalve als je klaar bent met het karnen van melk. Dat is het gebeurd. Klaar! Nee, niet klaar, daar is meer voor nodig. Nou ja, de woorden tollen intussen door mijn hoofd. Goed, wat dus gebeurde, gebeurde. Ik ben de aflopen anderhalve week, die voelt alsof we al maanden van huis zijn, gaan houden van de Bergen. Waarom? Omdat op de bergen geen steden zijn gebouwd, geen havens gegraven en geen snelwegen aangelegd. Daardoor vormen de bergen een heerlijke ongerepte natuur met frisse lucht. Behalve als er een oude Peugeot langsrijdt natuurlijk. Dan ruikt het weer even naar thuis. Maar wakker worden tussen de bomen met een ongelijke horizon van bergen en heuvels. Begroeid en kaal. Soms met een hap eruit. Daar hoor ik het ruisen van de snelstromende Le gave d’Ossau en de bijbehorende watervallen die het heldere, ijskoude water in de rivier laten kletteren. Dat maakt de bergen grandioos. Ehm, redelijk.
Lourdes
Een paar dagen geleden reden we via de heilige stad Lourdes deze vallei binnen. Lourdes kreeg van ons een bezoek van ruim 2 uur. Dat vonden we genoeg voor een bezoek aan de basiliek en de grot waar bernadette halverwege de 19e eeuw een visioen kreeg. We dronken van het heilige water en ik depte wat water op mijn hoofd, in de hoop op hernieuwde haargroei. Om me heen zag ik dat haargroei niet het grootste probleem was. Er werden mensen in rolstoelen naar de kraantjes met het water dat door de heilige grot was gestroomd gebracht. In de hoop dat zij zouden genezen van reuma, blindheid of een aangeboren handicap.
Ik dacht dus altijd dat mensen in Lourdes in een lange rij langs de rivier zouden staan en dan één voor één in het water mochten baden om vervolgens op te staan uit hun rolstoel waarmee ze in het water waren geduwd en kwiek terug naar de kant te lopen. Maar het water in Lourdes komt gewoon uit een hele rij kraantjes. En daar staan gelovigen hun flessen en jerrycans te vullen, zodat ze ook voor thuis nog wat van dit elixer hebben. Die jerrycans verkopen ze trouwens in het dorp bij de souvenirwinkels. Ik dacht eraan om zo’n jerrycan met een Lourdessticker te kopen voor de ruitensproeiervloeistof. Dat mensen dan denken dat ik mijn ruiten reinig met heilig water. Het bleef bij de gedachte.
Hoogseizoen in Frankrijk
We dachten dat we onderweg altijd wel een campingplek zouden kunnen vinden. We reizen immers met een tent en hebben niet per se stroom nodig. Een paar vierkante meter gras is genoeg. Maar toen we een paar dagen geleden op zoek gingen naar ons volgende adres, bleken alle campings hartstikke complet te zijn. Dat is Frans voor ‘vol’. Uiteindelijk heeft Mirjam gepraat als brugvrouw om bij camping Du Valentin een half scheef plekje te bemachtigen. Achteraf het mooiste plekje van de camping. Helemaal bovenin tegen de berghelling op, waar we over de tenten heen uitzicht hebben op de gekartelde horizon en de wolken die daar omheen hangen.
Drie bergmeren
Hier in de vallei doen we een wandeling. Hij loopt langs heldere bergmeren en duurt 5,5 uur. Dat is met kinderen en pauzes minimaal 7,5 uur. Dus we doen een kortere versie. Tot het derde meer en dan terug. Normaal hou ik er niet zo van om dezelfde weg terug te lopen. Maar na 3 uur klimmen was 2 uur afdalen eigenlijk heel fijn.
Langs de rivier
Mirjam had nog wat activiteiten op haar lijst staan, waaronder iedere bergtop bezoeken die ze kent uit de tour de france, maar gelukkig konden we ook een dag niks doen. Nou ja, niks… we zochten een plek aan de rivier waar we konden hangen, spelen en zwemmen. Want wat is nou mooier dan dat?Op veel plekken is de rivier te diep, stroomt te snel en is gewoonweg gevaarlijk. Maar op enkele brede, ondiepe stukken kunnen we wel baden.
‘s avonds eten we in Laruns en daar zie ik iets interessants. Er arriveert een gezin met 4 kinderen. De kinderen gingen met een spelletje en kleurboeken aan de ene tafel zitten en de ouders aan een andere tafel. Dat is relaxt! Misschien moeten wij dat ook eens doen. De grote vraag is dan natuurlijk waar we dat vierde kind vandaan halen.
22 kabelbanen
Op de laatste dag in Laruns ontwaken we weer met dat redelijke uitzicht vanaf onze berg. We maken een wandeling naar een waterval en ‘s middags bezoeken we het klimpark in het dorp. Mirjam en Maud doen 22 kabelbanen die de vallei overspannen. Pepijn en Anna mogen klimmen in de boomtoppen. Het is hier wat minder geregeld en wat minder veilig dan bij de meeste klimparken in Nederland. Daardoor ook veel leuker en het levert wat meer schrammen op. Anna vergat te remmen op een kabelbaan en knalde best hard tegen de boom. Na een paar tranen kon ze gelukkig weer verder. Daar worden ze hard van, zullen we maar zeggen.
Hopen op een plekje
En vanmorgen was het alweer tijd om de boel te pakken. En we hebben best wel haast. De camping die we op het oog hebben, doet namelijk niet aan reserveringen. Dus wie het eerst komt heeft een plek. De camping heeft 1 ster. Maar ze hebben een veldje en een toilet. Dus dat is al meer dan kamperen in het wild. Mocht deze camping niet lukken dan hebben we een alternatief geboekt. Bij de enige camping in deze regio waar nog een plekje was. Ja, augustus is hoogseizoen. En die boeking annuleren we dus als we bij deze camping terecht kunnen. Beetje lullig en we zouden dat normaal niet doen. Maar ja… het is ook overleven geblazen in de zomer in Zuid-West Frankrijk.
