Ken je Blois? Het stadje ligt tussen Tours en Orleans en is meer dan 1.000 jaar oud. Kronkelende straatjes en trappen brengen je omhoog en omlaag tussen de oude gebouwen door. Want Blois ligt op een hevel aan de oever van mijn Franse lievelingsrivier, de Loire.
Peddelen, peddelen, peddelen. Handen onder je borst. Opdrukken. Rechter voet op de plank. Linkervoet op de plank. Handen los. En surfen. Een stapje naar voren voor meer snelheid. Iets naar rechts om te sturen. En… spring en draai om andersom op je bord terecht te komen. Dat is een 180!
We bezoeken iedere dag een stad met een strand. De eerste dag gaan we naar Saint-Jean de Luz. De volgende dag trekken we de grens over naar Spaans Baskenland en bezoeken we San Sebastián.
Vandaag doen we iets verdrietigs wat ik vooral als iets feestelijks had ingeschat. We verlaten de hoge bergen van de Pyreneeën.
Aan het eind van de spoorlijn ligt Luchon. Eindstation. Verder gaat de trein de bergen niet in. Luchon is een kuuroord. Dat is het nog steeds, maar dat was het nog veel meer. Sommige mensen noemen het ‘vergane glorie’. Maar die hebben nog nooit aan de Engelse Zuidkust bezocht. Hier is het niet vergaan. Hoewel, een beetje vergaan misschien. Net als een beetje groots en meeslepend leven.
Het was er niet echt koud, ook zeker niet warm. Maar het uitzicht was fenomenaal. We keken uit over het grasland met bloemen en ondiepe vennen. Zo richting de bossen van strypemonde. Waar ooit tomatenkassen stonden, groeide nu andere natuur. Een minder gecontroleerde natuur.
Een maand lang bivakkeerde ik op een berg in Lissabon. Nou ja, ik had er gewoon een appartement in de smalle straatjes van Bairro Alto.
Je zou het niet zeggen, maar vandaag is het dinsdag 29 juli. Ik loop een beetje achter… met ‘over de muur’ uit de speakers vertrekken we uit Berlijn en gaan op weg naar Polen. Onze zomerreis begint nu echt.
Ik schrik van de klap die ik bij de Gedächtniskirche hoor, terwijl ik wacht tot Pepijn klaar is op de wc. Eerst denk ik aan
Een berliner zit op zondag met zijn gezin aan de brunch om vervolgens de middag in een van de vele parken door te brengen. Wij
Vandaag maken we een wandeling en zien we een man in zijn blote lul rondlopen. Nou ja, hij heeft wel een rugzak om. Maar verder
Waar in ons drukke leven in de wereldstad Rotterdam volledige rust vaak ver weg is, ga ik deze meivakantie op zoek naar die ultieme rust, een nirwana, pure verlichting zonder het Boeddhisme aan te hangen. Dat is mijn uitdaging. En het is een zware, want op reis mijn hoofd leegmaken moet lukken, maar dit in combinatie met een gezin lijkt een utopie. Een utopie die ik wil ontkrachten.
Het is inmiddels donker en we gaan op zoek naar kaaimannen. Of waterkippen, zoals de Surinamers ze noemen. Ze worden hier veel gegeten en schijnen een beetje naar stevige kip te smaken.
We vragen onze chauffeur, die ons naar Frederiksdorp brengt, wat nou een echte Surinamer is. “Een echte Surinamer is gemixt” zegt hij. En ik denk dat dat ook zo is.
We krijgen vandaag een tour door de stad. Langs de oude koloniale gebouwen waarvan er een aantal op instorten staan. En andere juist weer prachtig gerenoveerd zijn.
Een nieuw avontuur dient zich aan. Aan de andere kant van de Atlantische oceaan, wat onze grootouders ‘De West’ noemden.
Vandaag gaan we naar huis. Na ruim 3 weken in Bosnië, een van de groenste landen van Europa. Getekend door de oorlog van 30 jaar geleden. Met een onmogelijk politiek systeem. En met ongelooflijk lieve mensen die ons hebben geleerd hoe echt te genieten van het leven. #koffie #bbq #bier en #watermeloen
Ik ben in UNA, niet dat kaartspel, maar het grote natuurgebied in het grensgebied tussen Bosnië en Kroatië. Hier huren we een bungalow en word ik ‘s morgens wakker van de vrolijk kwetterende vogels.
Ik vind het tof dat ik eindelijk in Sarajevo ben geweest. En 3 dingen sprongen er echt uit. Dat is allereerst de trots dat het een olympische stad is. #sarajevo84 werd hier gehouden. En dat mag iedereen nog steeds weten…
Smokva-honing, smokva-jam en vandaag at ik zelfs originele Smokvara. Dat is mierzoete smokva-cake. En ik denk… dat het de beste Smokvara is die ik ooit heb geproefd.
We sliepen een nachtje bij de boer. Een arme boer met 3 koeien, een klein stukje land en nauwelijks tanden in zijn mond. Dat was ongemakkelijk, maar ook een heel bijzondere ervaring.
Achter me drinken drie vrouwen Bosnische koffie. En net sprong er heel even een man in het water voor een ochtendduik. Verder is er nog niemand.
De regering is corrupt en vakantie betekent voor de meeste Bosniërs met een bbq aan een meer of een rivier zitten, bier drinken en watermeloen eten.
Wat was Janj een mooi, spookjesachtig paradijsje. Eigenlijk heet het Janjski otoci. Waarbij Otoci staat voor vloed of overstroming. En dat is precies wat het is. Het water vloeit overal en daarboven vind je de 2 restaurants met heerlijke Bosnische gerechten.
Zwemmen Langs ons huisje stroomt een rivier. Dat is idillish, maar het water is te koud om in te zwemmen. Verderop is gelukkig een klein
“stigli smo u bosnu” En wat vertrokken we vroeg. Om 3:30 ons bed uit. Dat was niet makkelijk. Maar rond 8 uur zetten we voet
Deel 2 Vandaag vertrekken we. Voor deel 2 van onze zomervakantie in 2 delen. En we gaan niet westwaarts (in deel 1 bezochten we de